บทที่ 46 ตอนที่ 46

หล่อนยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไห้ที่ดังออกมาจากจิตวิญญาณเอาไว้สุดแรง และค่อยๆ หมุนตัวเดินกลับลงไป สองหูแว่วได้ยินเสียงคำสนทนาของคู่รักคู่นั้น

“เคนขา... เราเข้าไปนอนกันเถอะค่ะ”

หล่อนไม่ได้อยู่ฟังว่าเคลวินตอบอะไรออกไป เพราะสองเท้าวิ่งออกมาไกลแล้ว

ร่างเล็กวิ่งมาล้มลงบนทางเดินมืดมิด เสียงร่ำไห้...